Χρόνος – το αριστερό αίτημα της εποχής μας

09:05 | 04 Ιουλ. 2019
Κρίτων Αρσένης

Όλοι μιλάμε για την 4η βιομηχανική επανάσταση που φέρνει η τεχνητή νοημοσύνη. Το κατά πόσο θα φέρει ανεργία και υποαπασχόληση είναι το ερώτημα που πλανάται πάνω από την κοινωνία. Ποιος θέτει την ατζέντα του κοινωνικού διαλόγου; Γιατί, τέτοια ερωτήματα στρέφουν τη συζήτηση προς την οπτική των εταιριών και μακριά από την αλήθεια και το κοινωνικό συμφέρον. Το ερώτημα θα έπρεπε να είναι: Πώς μοιραζόμαστε δίκαια την εξοικονόμηση χρόνου (αύξηση της παραγωγικότητας) λόγω της ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης; Γιατί θεωρούμε αυτονόητο να δουλεύουμε το ίδιο όταν λόγω τεχνολογίας το ίδιο έργο το παράγουμε πιο γρήγορα; Αυτό είναι που παράγει ανεργία και υποαπασχόληση, όχι η τεχνητή νοημοσύνη και η εκμηχάνιση της παραγωγής.

Αντί η εκμηχάνιση και η τεχνητή νοημοσύνη να μειώνει το φόρτο εργασίας, έχουμε την εντατικοποίηση της ανθρώπινης εργασίας, και την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και συνθηκών. Αντίθετα στην κοινή λογική, ο εργασιακός μεσαίωνας βαθαίνει αντί να τελειώνει.

Το εργατικό αίτημα της εποχής μας δεν μπορεί να είναι άλλο παρά ο χρόνος και η δίκαιη διανομή της εξοικονόμησης χρόνου λόγω των νέων τεχνολογιών. Λείπει αυτός ο εκδημοκρατισμός των ωφελειών της τεχνολογίας στην αύξηση της παραγωγικότητας.

Το εξάωρο εργασίας, το τετραήμερο εργασίας (χωρίς μείωση αποδοχών), η γονική άδεια και στους δύο γονείς για τα πρώτα δύο χρόνια κάθε παιδιού είναι οι ελάχιστες συνθήκες που θα επέτρεπαν τον επαναδημοκρατισμό της κοινωνίας μας.

Η αποσυμπίεση των εργαζομένων από την αυξανόμενη πίεση των όλο και γρηγορότερων ρυθμών εργασίας θα επιτρέψει την επαναφορά των ανθρωπίνων σχέσεων. Χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μας, με συντρόφους, γονείς, φίλους και τους εαυτούς μας. Χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο για την αλληλεγγύη, για το παιχνίδι και για την ξεκούραση. Απέναντι στις αυξανόμενες προκλήσεις της εποχής μας που θέτουν σε αμφισβήτηση τον πολιτισμό μας, όπως κάνει η Κλιματική Αλλαγή και η επιστροφή της ακροδεξιάς, χρειαζόμαστε περισσότερο προσωπικό χρόνο για να μπορούμε να τοποθετηθούμε στα πράγματα και να ανταπεξέλθουμε. Ο λιγότερος χρόνος απειλεί την δημοκρατία.

Ο χρόνος είναι το αριστερό αίτημα της εποχής μας. Και ήρθε η ώρα να το διεκδικήσουμε και για εμάς και για τις γενιές που έρχονται.

Δεν είναι ότι το δικαίωμα στην ισοκατανομή του πλούτου δεν είναι επίκαιρο. Είναι ότι, χωρίς το δικαίωμα στην ισοκατανομή του χρόνου που εξοικονομείται από την αύξηση της παραγωγικότητας, η ισοκατανομή του πλούτου δεν θα οδηγήσει από μόνη της στην ευτυχία και στην δημοκρατία.

Υ.Γ. Οι ιδέες αυτές τριβελίζουν το μυαλό μου εδώ και καιρό, αλλά το άρθρο αυτό είναι η έμπνευση που προέκυψε μέσα από συνάντηση με την πολιτική ομάδα «ΑΛΛΑ ΡΟΥΧΑ» (https://allarouxa.wordpress.com) που προωθεί την μείωση του χρόνου εργασίας και με την συνυποψήφιά μου με το ΜέΡΑ25 στον Βόρειο Τομέα, Σίσσυ Βελισσαρίου.

* Ο Κρίτων Αρσένης ειναι περιβαλλοντολόγος, οικονομολόγος, ευρωβουλευτής ’09-14. Είναι υποψήφιος με το ΜέΡΑ25 στον Δυτικό Τομέα Β’ Αθηνών

Κείμενο αποχώρησης των «ΑΛΛΩΝ ΡΟΥΧΩΝ» από τη ΛΑΕ

Κείμενο αποχώρησης των «ΑΛΛΩΝ ΡΟΥΧΩΝ» από τη ΛΑΕ

Με την παρούσα δημόσια ανακοίνωσή μας, όσοι συγκροτούμε την ομάδα των «ΑΛΛΩΝ ΡΟΥΧΩΝ», γνωστοποιούμε την απόφασή μας να αποχωρήσουμε από τη ΛΑΕ και φυσικά από τις θέσεις αντιπροσώπων, συντονιστών και μελών του Πολιτικού Συμβουλίου.

Η ΛΑΕ, όπως δυστυχώς και σχεδόν το σύνολο των μέχρι σήμερα οργανωμένων δυνάμεων της υπόλοιπης Αριστεράς δεν έχει κατορθώσει ν’ «αλλάξει ρούχα».

Όλος ο αριστερός χώρος κινείται είτε ως «απόνερα» του ΣΥΡΙΖΑ, είτε ως «ΣΥΡΙΖΑ-2», είτε ως «αντιΣΥΡΙΖΑ-2» κι έχοντας εξαντλήσει τα ιστορικά «καύσιμα» όλων των αποχρώσεων του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος του 20ουαιώνα αλλά και τα αγωνιστικά της 1ηςμνημονιακής περιόδου 2010-2015, απομακρύνεται διαρκώς από τα κοινωνικά στρώματα που θίγονται από τη μνημονιακή βαρβαρότητα αλλά και από την αέναη (έως το 2061) αγριότητα της δήθεν «μεταμνημονιακής κανονικότητας».

Τα εργατικά στρώματα, οι κατεστραμμένοι και περιθωριοποιημένοι της μνημονιακής επέλασης και κυρίως η νεολαία, δεν βλέπουν τα συμφέροντα τους, δε νοιώθουν τον εαυτό τουςστη δράση και στις πολιτικές αυτής της Αριστεράς.

Μια Αριστερά χωρίς ενσυναίσθηση, δε μπορεί να ξανακοινωνικοποιηθεί και να βρει νήματα σύνδεσης στις σύγχρονες κι επιτακτικές ανάγκες των «από κάτω» κοινωνικών στρωμάτων αλλά και των εργαζομένων σε δημιουργικές και σε επιστημονικά και τεχνολογικά, επαναστατικές παραγωγικές δραστηριότητες.

  • Η παντελής απουσία δημοκρατίας, η χρησιμοποίηση όποιων κομματικών-μετωπικών διαδικασιών μόνο για τη δημιουργία «νομιμοποιητικής» βάσης μιας ηγετικής ομάδας και μιας, εν πολλοίς προαποφασισμένης, πολιτικής γραμμής.

(Όλο το 2018 το ΠΣ συνεδρίασε μόλις δύο φορές, στις 18-03-2018 και κατόπιν στις 02-12-2018).

  • Η άρνηση ακόμα και τυπικής ενημέρωσης του Πολιτικού Συμβουλίου, για τα οικονομικά στοιχεία της ΛΑΕ, παρά τις επανειλημμένες απαιτήσεις μας.

  • Η συνεχιζόμενη «λογοκρισία» κειμένων και ανακοινώσεων καθώς και η αντιδεοντολογική χρήση δημοσιευμάτων από ιστοσελίδες του χώρου.

  • Η εμμονή σε μια «από τα πάνω» δημιουργία μετώπου (τη στιγμή που «από τα κάτω» υπάρχει διαρκές φυλλορρόημα) με ομολογημένο, και μόνο, σκοπό την είσοδο στη βουλή (μα ήταν στη βουλή, ακόμα και στην κυβέρνηση, οι 30 βουλευτές που συγκρότησαν αρχικά τη ΛΑΕ, όταν εκδηλώθηκε ανοιχτά η μνημονιακή μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να την αποτρέψουν).

  • Η συμμετοχή στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς είναι θετική αλλά χωρίς να γίνεται προσπάθεια μετατροπής του σε ένα αποενοχοποιητικό κίνημα για το δικαίωμα της «αξιοπρεπούς κατοικίας για όλους».

  • Η λογική του «εθνικού νομίσματος» ως πανάκειας για κάθε πρόβλημα και όχι σαν αναγκαίας ρήξης με την κυρίαρχη συστημική πολιτική εξυπηρέτησης του κεφαλαίου, για την εφαρμογή μιας πολιτικής λαϊκής ανεξαρτησίας και εργατικής κυριαρχίας.

Η υποβάθμιση του GRexit στόχου στη μοναδική χώρα της ΕΕ που το αντί ΕΕ κίνημα έχει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, σαφώς αριστερό πρόσημο, αφήνει χώρο σε ακροδεξιά καπηλεία τέτοιων εξελίξεων στο μέλλον.

  • Η προσπάθεια ενοποίησης δυνάμεων κάτω από μια αντιρατσιστική, αντιφασιστική, αντιεθνικιστική, αντιπολεμική ομπρέλα λόγω του υπαρκτού πολεμικού και ακροδεξιού κινδύνου είναι αναγκαία μεν, ανεπαρκής δεγια να στηρίξει τα εργατικά, νεολαιίστικα και περιθωριοποιημένα τμήματα που έχουν ανάγκη ενός ρεαλιστικού οικονομικού και κοινωνικού οράματος,βελτίωσης της ζωής τους ΣΗΜΕΡΑ. Και που θα αντιπαρατίθεται έτσι στο πραγματικό υλικό υπόστρωμα που εδράζονται και αναπτύσσονται οι διαφόρων εκφάνσεων ακροδεξιοί κίνδυνοι.

  • Η άρνηση προβολής ως κύριας επιλογής μιας πολιτικής παραγωγικής ανασυγκρότησης με άμεση δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου(άμεση εφαρμογή του 6ωρου με ταυτόχρονη μείωση όλων των παραμέτρων εβδομαδιαίου, ετήσιου και δια βίου χρόνου εργασίας) και μεταβολή όλων των όρων που συγκροτούν το εργασιακό μοντέλο υπέρ των δυνάμεων της εργασίαςυποκρύπτει την αποδοχή της αναπτυξιολαγνείας ως δρόμο παραγωγικής ένταξης για τους ανέργους και οικονομικής ανάκαμψης για τα μισθωτά στρώματα.

Είναι μερικοί από τους κύριους λόγους που μας αναγκάζουν να θέσουμε τα «Άλλα Ρούχα» εκτός ΛΑΕ. Ώστε να μπορέσουμε να μείνουμε «εντός» των στόχων και της πολιτικής που πιστεύουμε, και παλεύουμε, ότι εξυπηρετεί τα εργατικά συμφέροντα και τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.

Η ταύτιση σκοπού και μέσου έχει προκαλέσει ολέθρια αποτελέσματα στην πορεία του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Όπως και στην προσωπική και πολιτική ζωή πολλών αγωνιστών. Δεν είναι το (όποιο) κόμμα πάνω απ’ όλα. Είναι ο σκοπός και κυρίως οι άνθρωποι και η κοινωνία.

Είμασταν και παραμένουμε, με όποιες δυνάμεις και δυνατότητες έχουμε, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας το επαναστατικό άρωμα, η «απόλυτη» δημοκρατία και η κοινωνικοποίηση της πολιτικής να αποτελέσουν τη «νέα μόδα» στη σκέψη, και τη δράση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και αγωνιστών. Θα συμβάλλουμε ενεργητικά και δυναμικά στη συγκρότηση ενός ρεύματος που θα απαιτήσει και θα επιβάλλει ΤΩΡΑ (ξεφεύγοντας από την αέναη ανάλυση και δήθεν προετοιμασία ΠΡΙΝ ή την εξαντλητική εκτίμηση ΜΕΤΑ, τις κρίσιμες πολιτικές στιγμές) ένα πρόγραμμα δημοκρατικής αναδιοργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας προτάσσοντας με σαφήνεια τα συμφέροντα των «από κάτω», προς όφελος όλων των ανθρώπων.

Η μη αναμενόμενη και μη σχεδιαζόμενη εξέγερση των ΚΙΤΡΙΝΩΝ ΓΙΛΕΚΩΝ στην καρδιά της Ευρώπης επιβεβαίωσε ακόμα και κυριολεκτικά ότι μόνο με «ΑΛΛΑ ΡΟΥΧΑ» (σε ενδύματα, αιτήματα, στόχους, διάρκεια και μορφές) μπορούν να υπάρξουν οι λαϊκές εξεγέρσεις του ΠΑΡΟΝΤΟΣ.(Του μέλλοντος θα τις κάνουν άλλοι και αλλιώς).

Αθήνα, 07 Απριλίου 2019.

Θ’ αλλάξουμε ρούχα;

Θ’ αλλάξουμε ρούχα;

«Τα ρούχα επαναστάτησαν»

Τον Ιούνιο του 2016, αντιλαμβανόμενοι τη δύναμη της ΤΙΝΑ και ταυτόχρονα την πολιτική ανεπάρκεια όλων των ρευμάτων της ελληνικής Αριστεράς συγκροτήσαμε την ομάδα των «ΑΛΛΩΝ ΡΟΥΧΩΝ». Εμπνευστήκαμε από τα λόγια του Θόδωρου Αγγελόπουλουστην ταινία του το «Βλέμμα του Οδυσσέα»

«Όταν γυρίσω,

θα γυρίσω με τα ρούχα ενός άλλου.

Κανείς δεν θα με περιμένει.»

και γράψαμε:

«…ας «γυρίσουμε» στην κοινωνία. Ας γυρίσουμε με «άλλα ρούχα», όπως κανείς δε θα μας περιμένει».

Δε φανταστήκαμε, ότι μέσα σε μόλις τρία χρόνια μια μη αναμενόμενη και μη σχεδιαζόμενη εξέγερση στην καρδιά της Ευρώπης θα επιβεβαίωνε ακόμα και κυριολεκτικά ότι μόνο με «ΑΛΛΑ ΡΟΥΧΑ» μπορούν να υπάρξουν οι εξεγέρσεις του ΠΑΡΟΝΤΟΣ. (Του μέλλοντος θα τις κάνουν άλλοι).

Οι μιμητισμοί, οι απλουστεύσεις και οι εύκολοι εναγκαλισμοί δεν αποτελούν λύσεις για τα καθ’ ημάς.

ΑΛΛΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΡΟΥΧΑ, πρωτίστως απαιτείται να αλλάξουν όσοι θέλουν να συμβάλλουν στην ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας και να βοηθήσουν να καταληφθεί η σύγχρονη «Βαστίλη».

Αθήνα, Δεκέμβριος 2018

ΜΕ ΑΛΛΑ ΡΟΥΧΑ

 

Κείμενο συμβολής των Άλλων Ρούχων στον διάλογο για την ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΛΑΕ

Με άλλα ρούχα

ΙΟΥΝΙΟΣ 2016

Πρόταση για την αναγκαία παρέμβαση στη συγκυρία των αριστερών, σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών, απελευθερωτικών, κινηματικών δυνάμεων

Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι, και συνταξιούχοι. Κάποιοι ανήκουμε σε πολιτικές οργανώσεις, συνδικαλιστικές κινήσεις ή άλλες συλλογικότητες, κάποιοι όχι. Νοιώθουμε την ανάγκη να παρέμβουμε, κάτω από το βάρος όσων συμβαίνουν, στους χώρους δουλειάς, στους δρόμους της μισής-δουλειάς, μισής-ανεργίας, στην απελπισία της ανεργίας των 50, στα σχολεία και στα νοσοκομεία, αλλά και γενικότερα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο. Είμαστε όλοι όσοι προσπαθούμε να συγκροτήσουμε τη νέα συλλογική πολιτική διέξοδο. Το μέτωπο της Λαϊκής Ενότητας. Συνέχεια ανάγνωσης Κείμενο συμβολής των Άλλων Ρούχων στον διάλογο για την ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΛΑΕ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ